Stel iemand een AI-assistent een vraag waar jouw pagina het antwoord op heeft, dan leest het model die pagina lang niet altijd van boven naar beneden. Veel systemen knippen pagina's vooraf in stukken van een paar honderd woorden en slaan die stukken op. Komt er een vraag binnen, dan halen ze alleen de stukken op die erop lijken. Het model ziet dan één alinea van je pagina, zonder de kop van de pagina, zonder de inleiding en zonder de alinea ervoor.
Tom Johnson schreef er een helder stuk over voor technisch schrijvers. Zijn onderwerp is documentatie voor ontwikkelaars, maar het mechanisme is voor een productpagina of een kennisartikel precies hetzelfde.
Hoe dat knippen werkt
Een systeem dat zo werkt doet grofweg vier dingen: de pagina ophalen, omzetten naar platte tekst, in stukken knippen en die stukken opslaan zodat ze later te vinden zijn. Johnson laat zien hoe dat bij Google's eigen zoekdienst voor AI-agents gaat: die knipt op koppen en lijsten, en een stuk is daar standaard hooguit 500 tokens, ongeveer 300 Engelse woorden. Nederlandse woorden zijn gemiddeld langer, dus in het Nederlands past er eerder minder in.
Dat getal moet je niet als regel overnemen. Johnson schrijft zelf: "Which heading levels a chunker splits on is a design decision, not a standard." Elk systeem knipt anders, en de meeste vertellen niet hoe. Wat je wel kunt doen, is je pagina zo opbouwen dat elk stuk begrijpelijk blijft, waar er ook geknipt wordt.
Dat dit een echt probleem is, weten de makers van die systemen zelf ook. Anthropic beschreef hoe een losgeknipt stuk zijn betekenis kan verliezen, met als voorbeeld een zin over "de omzet" waarbij niet meer te zien is over welk bedrijf en welk kwartaal het gaat. Het systeem kan dat deels repareren, maar de pagina zelf is de beste plek om het op te lossen.
Wat dit niet verandert
AI-assistenten halen hun bronnen grotendeels uit dezelfde zoekindex als waar je nu al voor optimaliseert. Een pagina die niet gevonden wordt, wordt ook niet in stukken gelezen. Gewone vindbaarheid blijft dus de voorwaarde. Wat hieronder staat gaat over de vorm, en die vorm helpt ook de bezoeker die je pagina scant op zoek naar dat ene antwoord.
Zes dingen om op je eigen pagina na te lopen
- Laat elke sectie met het onderwerp beginnen. Een alinea die opent met "Zoals hierboven beschreven" of "Dat geldt ook hier" zegt niets als hij los wordt gelezen. Een antwoord in een veelgestelde vraag dat begint met "Ja, dat kan" heeft hetzelfde probleem. Noem het onderwerp opnieuw: "Ja, een polycotton tent kun je ook in het voorjaar gebruiken."
- Maak koppen specifiek. "Onderhoud" zegt los niets. "Een polycotton tent onderhouden" wel. De kop is vaak het enige stukje context dat met de tekst eronder mee de opslag in gaat.
- Gebruik echte koppen. Een paginabouwer maakt het makkelijk om een regel groot en vet te zetten zonder dat het een kop is. Voor een bezoeker ziet dat er hetzelfde uit, maar bij het omzetten naar platte tekst verdwijnt de opmaak, en daarmee het teken dat hier een nieuw onderwerp begint. Gebruik H2 voor een onderwerp en H3 voor een onderdeel daarvan. Diepere niveaus kunnen midden in een stuk belanden, los van de kop waar ze bij horen.
- Houd secties kort genoeg. Een lange sectie wordt doorgeknipt, en het tweede deel heeft dan geen kop meer. Behandelt een sectie eigenlijk twee dingen, geef ze elk een eigen kop.
- Zet wat in een afbeelding staat ook in tekst. Een maattabel als plaatje kan een bezoeker lezen, de meeste van deze systemen niet. Beschrijf in de tekst wat een afbeelding laat zien en schrijf een alt-tekst die daar echt over gaat. Een heel lange tabel kun je beter splitsen in kleinere tabellen, elk onder een eigen kop. Johnson noemt daar zelf ook het nadeel van: een bezoeker kan dan niet meer alles in één overzicht vergelijken. Maak die afweging per tabel.
- Let op tabs en uitklapblokken. Wat in een tabblad of uitklapblok staat, wordt vaak los van de titel van dat tabblad opgeslagen. Herhaal in de tekst zelf waar het over gaat. Zet een waarschuwing bij de stap waar hij voor geldt, niet onderaan de pagina.
Hoe je het zelf controleert
Johnson bouwde een hulpmiddel dat het knippen nabootst. Zonder zo'n hulpmiddel kom je al ver met een simpele proef: lees elke sectie van je pagina los, alsof het het enige stuk is dat iemand te zien krijgt. Weet je dan nog over welk product of welke situatie het gaat? Zo niet, dan weet een AI-assistent het ook niet.
Hoe wij ermee omgaan
Archie bouwt een pagina op uit blokken. Elk blok behandelt één onderwerp en krijgt een eigen kop, en een onderdeel van dat onderwerp wordt een subkop eronder in plaats van een losse alinea ergens anders. Dat doen we vooral omdat een lezer zo sneller vindt wat hij zoekt. Dat een AI-assistent er ook beter mee uit de voeten kan, is mooi meegenomen.
Meer over hoe wij naar AI en zoekmachines kijken lees je op onze pagina over AI-content en het Google-beleid.
Archie